به گزارش ایکنا، کتاب «اللوامع النورانیة فی أسماء علی و أهل بیته القرآنیة»، اثر ماندگار علامه سید هاشم بحرانی، سفری معرفتی به ژرفای آیات الهی است که با رویکردی تأویلی و تکیه بر گنجینه‌ روایات اهل‌ بیت (ع)، پرده از حقایقی مستور در بطن قرآن برمی‌دارد.

این اثر  با دقتی ستودنی به تبیین جایگاه، نام‌ها و نشانه‌های ملکوتی امیرالمؤمنین علی (ع) و ائمه اطهار می‌پردازد.

گزارش پیش‌رو به بخشی از آیات سوره بقره که در این کتاب به آن‌ها اشاره شده، می‌پردازد:

بیشتر بخوانید: علی (ع)؛ حقیقتِ «کتابِ بی‌شک» و «هدایت» است

علی (ع)؛ حقیقت «هدایت» الهی

خداوند متعال در آیه ۳۸ سوره بقره، شرط رهایی از ترس و اندوه را پیروی از هدایت الهی برمی‌شمارد: «فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»، پس هرگاه هدایتی از طرف من برای شما آمد، کسانی که از آن پیروی کنند، نه ترسی بر آن‌هاست و نه غمگین می‌شوند.

شیخ عیاشی از امام محمد باقر (ع) روایت کرده است که منظور از «هدایت» در این آیه، وجود مقدس علی بن ابی‌طالب (ع) است. بر این اساس، ولایت ایشان همان صراط مستقیمی است که امنیت ابدی و آرامش باطنی مؤمنان را تضمین می‌کند.

ولایت؛ میثاقی که نباید مورد کفر قرار گیرد

در آیه ۴۱ سوره بقره، خداوند نسبت به انکار حقیقت و معامله بر سر آیات الهی هشدار می‌دهد: «وَآمِنُوا بِمَا أَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُونُوا أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ ۖ وَلَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِي ثَمَنًا قَلِيلًا وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ» و به آنچه نازل کرده‌ام ایمان بیاورید که تصدیق‌کننده کتاب‌های شماست؛ و نخستین کافر به آن نباشید و آیات مرا به بهای ناچیزی نفروشید و تنها از من پروا کنید.

طبق روایتی از امام باقر (ع)، آنچه در این آیه مورد تأکید قرار گرفته و کفر به آن نهی شده، مقام و منزلت امیرالمؤمنین (ع) است. خداوند از همگان پیمان گرفته که به مقام ولایت ایشان خاضع باشند و این جایگاه الهی را با منافع زودگذر دنیوی معاوضه نکنند.

پیشوایی در بندگی؛ معجزه تورات و ولایت

در آیه ۴۳ سوره بقره، دستوری عام برای همراهی با خاضعان صادر شده است: «…وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ» و با رکوع‌کنندگان، رکوع کنید.

امام حسن عسکری (ع) در تفسیر این آیه، به شأن نزول آن در مواجهه با یهودیان اشاره می‌فرمایند. ایشان نقل می‌کنند که یهودیان عصر پیامبر (ص) با وجود آگاهی از حقیقت حضور حضرت محمد (ص) و علی (ع)، وجود آنان را به سده‌های بعد نسبت می‌دادند.

جمعی از علمای یهود نزد پیامبر (ص) آمدند. آن‌ها که به خوبی از بشارت‌های کتاب‌های آسمانی خود (تورات) درباره ظهور پیامبر آخرالزمان و جانشینش آگاه بودند، در یک لجاجت سازمان‌یافته، حق را کتمان کردند. آن‌ها به دروغ گفتند: «ما می‌دانیم محمد، پیامبر است و علی، وصی اوست، اما این اتفاقات قرار است ۵۰۰ سال دیگر رخ دهد و نه اکنون. »

پیامبر اکرم (ص) که می‌خواستند حجت را بر آنان تمام کنند، فرمودند: «آیا حاضرید توراتی که در دست دارید، بین من و شما حکم کند؟»؛ آن‌ها که مطمئن بودند با تغییر در متون و کتمان حقیقت می‌توانند پیروز شوند، با گستاخی پذیرفتند.

یهودیان طومارهای بزرگ تورات را آوردند. آن‌ها شروع به خواندن کردند، اما آیات مربوط به صفات پیامبر (ص) و امامت امیرالمؤمنین (ع) را حذف کردند یا برخلاف آنچه نوشته شده بود، خواندند. در همین لحظه که آن‌ها در حال تحریف آشکار حقیقت بودند، معجزه‌ای الهی رخ داد. 

به فرمان خداوند، آن طومارهای کاغذی و چرمی که در دست یهودیان بود، به دو اژدهای هولناک و خشمگین تبدیل شدند، دهان باز کردند و دست‌های علمای یهود را بلعیدند. یهودیان از ترس و وحشت فریاد می‌کشیدند و التماس می‌کردند.

یهودیان که شاهد تبدیل شدن مدرکشان به اژدها و گواهی خود طومارها بر حقانیت علی (ع) بودند، وحشت‌زده و در هم شکسته، دست از لجاجت برداشتند. آن‌ها به نبوت پیامبر (ص) و امامت حضرت علی (ع) اعتراف کردند و حقیقت را که سال‌ها پنهان کرده بودند، بر زبان جاری کردند.

امام حسن عسکری (ع) در تبیین این ماجرا می‌فرمایند که این معجزه دقیقاً در پی دعوت خداوند به رکوع (تسلیم و بندگی) رخ داد. پیام این آیه برای یهودیان و تمام بشریت این است: خضوع و بندگی راستین، بدون پذیرش ولایت علی (ع) ممکن نیست.

ابن شهر آشوب با استناد از امام محمد باقر(ع) درباره این آیه می‌فرماید: این آیه شریفه در حق رسول خدا و حضرت امیرالمؤمنین نازل شده و آن بزرگواران، اولین کسانی هستند که نماز را به جا آورده‌اند و در مقابل خداوند تبارک و تعالی، تعظیم و رکوع کردند.

حقیقتی که در این آیه نهفته است، لزوم همراهی با رهبری الهی است. کلمه‌ «مَعَ» (با/همراه) نشان می‌دهد که نماز و عبادت فردی، کافی نیست، بلکه بندگی باید در مدار و مسیر کسانی باشد که خداوند آن‌ها را به عنوان «راکعین حقیقی» پذیرفته است. طبق این روایت، علی (ع) همان کسی است که باید «با او» و «پشت سر او» به سوی خدا خم شد.

انتهای پیام